Hoşgeldiniz!

Gerçek çekim…

Bugün takvimde kırmızı kalpler var. Vitrinler pembe, restoranlar dolu, herkes bir yerlere yetişme telaşında… Çünkü Sevgililer Günü. ❤️ Ama ben hep şunu düşünüyorum: Gerçekten aşkın özel bir güne ihtiyacı var mı? Sevgililer Günü elbette güzel bir bahane. Küçük sürprizler, çiçekler, romantik planlar… Bunların hepsi hoş. Ama bana biraz “aynı gün, aynı his” dayatması gibi geliyor. Herkesin aynı anda romantik olması bekleniyor. Aynı akşam, aynı heyecan, aynı fotoğraflar… Oysa ben

Bazen hayatın içindeki renkleri izlerken düşünüyorum… Bir sabah kahvesinin sıcak kahverengisi, denizin sakin mavisi, gün batımının pembeye çalan turuncusu… Her biri başka bir his bırakıyor.

Bazen etrafıma bakıyorum… Bazı çiftler görüyorum; yan yana ama birbirinden uzak. Aynı masada oturup başka dünyalara dalmış gibi. Konuşuyorlar ama gerçekten duymuyorlar. Bazıları da var… Çok fazla kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabilen. Bir bakışla gülümseyen, küçük bir temasla sakinleşen. Onlara baktığında bir şey fark ediyorsun: Aralarında görünmeyen ama hissedilen bir bağ var. Sana göre bir ilişkiyi gerçekten “iyi” yapan şey nedir? Zaman geçtikçe hâlâ kalbinin kıpırdaması mı